Sinds de hervorming van de SDT in Wallonië houden veel projectontwikkelaars vast aan hun oude reflexen (decreet IC 2015, circulaires, diverse uitzonderingen). Het nieuwe kader heeft echter op een aantal belangrijke punten veranderingen doorgevoerd. Voordat we twee concrete gevallen bekijken, volgt hier een beknopte samenvatting van de basisbegrippen.  Herhaling van de basisbegrippen  1. Wat de SDT beoogt (en niet beoogt)  De huidige wetgeving inzake de SDT:  De basisreflex: controleer zowel de regio, de omvang als het eventuele gemeentelijke besluit.  2. Het sleutelbegrip: de nettoverkoopoppervlakte  Alleen de netto verkoopoppervlakte wordt in aanmerking genomen.   De netto oppervlakte is de verkoopoppervlakte die toegankelijk is voor het publiek, waar er een (directe of indirecte) uitwisseling met de klant plaatsvindt. Deze omvat met name:  Alles wat niet toegankelijk is voor het publiek of waar geen directe commerciële interactie plaatsvindt (voorraden, magazijnen, interne kantoren, technische ruimtes, enz.) valt niet onder de netto commerciële oppervlakte.  3. Het winkelcentrum: een optelsom van oppervlakten  Het begrip winkelcentrum blijft centraal staan.  Een commercieel complex wordt gedefinieerd door een juridische en/of feitelijke band, bijvoorbeeld:  In een commercieel complex worden de netto commerciële oppervlakten bij elkaar opgeteld. Het is dus niet alleen de grootte van elke cel die telt, maar de som van de netto oppervlakten van alle entiteiten die het complex vormen.  4. Aankoopcategorieën en bepalende feiten  Winkels worden ingedeeld in 3 grote categorieën, van de meest gevoelige tot de minst gevoelige:  Alleen al de overstap naar een meer gevoelige categorie kan aanleiding geven tot een vergunningsplicht.  U bent vergunningplichtig zodra aan één van de 5 voorwaarden is voldaan, voor een netto winkeloppervlakte van meer dan 400 m² (of 200 m² indien de gemeente daartoe heeft besloten), bijvoorbeeld:  Bijlage 5 maakt dan deel uit van het commerciële luik van […]